Maciej
Kwietnicki
Maciej Kwietnicki- artysta konceptualno/wizualny.
Absolwent szkoły doktorskiej Academia Artium Humaniorum na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Działacz i współtwórca wielu inicjatyw artystycznych i edukacyjnych, w tym Grupy nad Wisłą i Niemiejsca. Uczestnik kilkudziesięciu wystaw, plenerów i festiwali. W swej praktyce zajmuje się działaniami partycypacyjnymi, tworzy instalacje i obiekty. Skupia się na konsolidacji badań wywodzących się z myśli humanistycznej i dyskursów środowiskowych z nowymi praktykami postartystycznymi. Celem jego działań jest wytworzenie transdyscyplinarnych metod artystyczno-badawczych zwiększających zrozumienie czekających nas zmian spowodowanych katastrofą klimatyczną.
Absolwent szkoły doktorskiej Academia Artium Humaniorum na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Działacz i współtwórca wielu inicjatyw artystycznych i edukacyjnych, w tym Grupy nad Wisłą i Niemiejsca. Uczestnik kilkudziesięciu wystaw, plenerów i festiwali. W swej praktyce zajmuje się działaniami partycypacyjnymi, tworzy instalacje i obiekty. Skupia się na konsolidacji badań wywodzących się z myśli humanistycznej i dyskursów środowiskowych z nowymi praktykami postartystycznymi. Celem jego działań jest wytworzenie transdyscyplinarnych metod artystyczno-badawczych zwiększających zrozumienie czekających nas zmian spowodowanych katastrofą klimatyczną.
WSPÓŁCZYNNIK UŻYTKOWANIA
A gdyby o wartości działania nie decydowało to, jak wygląda, lecz to, co po sobie zostawia?
Współczynnik Użytkowania (WU) wyrasta z niezgody na projekty, które kończą się wraz z finisażem, zostawiając po sobie głównie dokumentację, deklaracje i dobre intencje. To propozycja patrzenia na sztukę nie jak na zamknięty obiekt, lecz jak na proces: od propozycji, przez użycie, po utrzymanie. Nie pyta więc wyłącznie: „czy to jest sztuka?”, ale także: komu to służy, kto z tego korzysta, co dzięki temu realnie się zmienia i czy ta zmiana ma szansę trwać.
WU przesuwa uwagę z gestu autora na życie projektu w świecie — wśród ludzi, instytucji, miejsc, a także wobec tego, co więcej-niż-ludzkie. Domaga się uważności, współodpowiedzialności i odwagi, by sprawdzać nie tylko potencjał działania, ale też jego koszty, ślady uboczne i sens dalszego istnienia.
Ta wystawa nie daje gotowych odpowiedzi. Raczej podsuwa narzędzie i otwiera pole tarcia. Co naprawdę zasługuje dziś na uwagę, czas i energię? Kiedy działanie jest jeszcze potrzebne, a kiedy staje się tylko podtrzymywaniem własnej widzialności? Czy sztuka może być użyteczna, nie tracąc swojej siły? A może właśnie dopiero wtedy zaczyna działać naprawdę?
Całość na: www.wpolczynnikuzytkowania.pl
Współczynnik Użytkowania (WU) wyrasta z niezgody na projekty, które kończą się wraz z finisażem, zostawiając po sobie głównie dokumentację, deklaracje i dobre intencje. To propozycja patrzenia na sztukę nie jak na zamknięty obiekt, lecz jak na proces: od propozycji, przez użycie, po utrzymanie. Nie pyta więc wyłącznie: „czy to jest sztuka?”, ale także: komu to służy, kto z tego korzysta, co dzięki temu realnie się zmienia i czy ta zmiana ma szansę trwać.
WU przesuwa uwagę z gestu autora na życie projektu w świecie — wśród ludzi, instytucji, miejsc, a także wobec tego, co więcej-niż-ludzkie. Domaga się uważności, współodpowiedzialności i odwagi, by sprawdzać nie tylko potencjał działania, ale też jego koszty, ślady uboczne i sens dalszego istnienia.
Ta wystawa nie daje gotowych odpowiedzi. Raczej podsuwa narzędzie i otwiera pole tarcia. Co naprawdę zasługuje dziś na uwagę, czas i energię? Kiedy działanie jest jeszcze potrzebne, a kiedy staje się tylko podtrzymywaniem własnej widzialności? Czy sztuka może być użyteczna, nie tracąc swojej siły? A może właśnie dopiero wtedy zaczyna działać naprawdę?
Całość na: www.wpolczynnikuzytkowania.pl
Koordynacja wystawy:
Alicja Kochanowicz
Alicja Kochanowicz
